چراغ الکلی شیشه ای

دمنده الکلنیز نامیده می شود مشعل الکلی، یک منبع گرمای رایج برای آزمایشگاه برای تقویت گرما با ابزار است، در مقایسه با لامپ الکلی می تواند به دمای بالاتر برسد، می تواند شرایط “دمای بالا” را برآورده کند و دمای شعله می تواند به حدود 1000 ℃ برسد، معمولا استفاده می شود. در گرمایش ابزار شیشه ای آزمایشگاهی.
مشعل دمنده الکلی یکی از منابع گرمایی متداول است که در آزمایشات مورد استفاده قرار می گیرد، عمدتاً برای آزمایش هایی که نیاز به حرارت افزایش یافته، پردازش شیشه و غیره دارند.

در مقایسه با مشعل الکلی معمولی، دمنده الکلی برای برخی از عملیات هایی که به دمای بالاتری نیاز دارند، مانند کشیدن مویرگ های شیشه ای بهتر است. در این حالت می توان از مشعل الکلی برای اثرگذاری بهتر استفاده کرد.

اصل کار مشعل الکلی به شرح زیر است:
ابتدا، گرمای ایجاد شده از سوزاندن اتانول در صفحه پیش گرم، اتانولی را که در امتداد فیتیله در لوله پیش گرم می شود گرم می کند و باعث تبخیر اتانول در مقادیر زیاد می شود. از آنجایی که در لوله پیش گرم کننده هوا وجود ندارد، بخار اتانولی که در دمای بالا تبخیر می شود، نمی سوزد. بنابراین، توسط فشار، بخار اتانول رانده شده از نازل به نازل، و در نازل با مخلوط هوا، با احتراق برای شروع احتراق. همچنین به دلیل رسانایی حرارتی مشعل، پس از احتراق، دمای شعله در نازل برای حفظ جریان مداوم تبخیر اتانول و از طریق نازل به داخل نازل کافی است.
دمای شعله تا حد زیادی تحت تأثیر نسبت هوا به سوخت مخلوط در نازل است. نسبت هوا به سوخت، نسبت مقدار هوا به سوخت در مخلوط هوا به سوخت است. اهرم تنظیم هوا، ورودی هوا به نازل مشعل الکلی و در نتیجه نسبت هوا به سوخت را تنظیم می کند. افزایش ورودی هوا در محدوده مناسب باعث می شود که دمای شعله به دمای بالا بسیار مطلوب برسد.
پس چرا می توان با مشعل الکلی به دمای بالاتر دست یافت؟ دلیل عمده این است که مشعل الکلی از لامپ برای غنی‌سازی بخار و گرمای تولید شده توسط احتراق آن استفاده می‌کند و نسبت هوا به سوخت را می‌توان برای به دست آوردن حداکثر راندمان احتراق و گرمایش تنظیم کرد. بیشتر گرمای حاصل از احتراق لامپ الکلی با همرفت جریان هوا در اطراف شعله از بین می رود. بنابراین، اگرچه دمای لامپ الکلی نیز به 800 درجه سانتیگراد می رسد، به طور کلی گرمایش آن بسیار ملایم تر است.